มีพบต้องมีจากนี้เป็นคำที่ผมบอกกับเพื่อนๆของผมมาตลอด แต่พอมาเจอเข้ากับตัวเองก็ได้รู้ว่ามันทำใจลำบากแค่ไหน

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อ 2 เดือนก่อนช่วงที่ผมนั้นปิดเทอมจากมหาลัยในประเทศอังกฤษ ช่วงนั้นยังเป็นสมัยที่ผมนั้นเรียกได้ว่ายังใช้ ชีวิตในฐานะของสิ่งที่หลายๆคนเรียกว่า PlayBoy เปลี่ยนคู่นอนไปเรื่อยแต่ตัวผมนั้นกลับนั้นรู้สึกถึงเพียงแค่ความรู้สึกว่างเปล่าในใจ ซึ่งตัมผมนั้นไม่เคยเข้าใจว่าเกิดขึ้นเพราะอะไร ต่างจากเพื่อนสนิทของผมมากนัก เพื่อนของผมคนนี้นั้นดูเหมือนมีพลังไหลเวียนตลอดเวลา นี้มั้งคือความรู้สึกที่เรียกว่าความรักแต่ผมก็เมินขอคิดนี้พร้อมกับบอกกับตัวเองตลอดว่า "งี่เง่าน่าจะเป็นไปได้ไง" แต่กระนั้นผมก็ยังค่อยช่วยมันตลอด

แต่แล้วมันก็เกิดขึ้นรอบนี้มันเกิดขึ้นกับตัวผมเอง ความรู้สึกดังกล่าว วันนั้นเองผมได้รู้สึกถึงพลังงานนั้น พลังที่ขับเคลื่อนหัวใจของผมให้หายจากความเหงา ผมนั้นได้พบเธอในงานการ์ตูนงานหนึ่งความรู้สึกที่ผมได้ตามหามาตลอดนั้น ผมได้มาจากการแค่ได้พูดคุยกับเธอในงานการ์ตูนนั้นเอง วันนั้นเองผมเองก็ได้เข้าใจว่า สิ่งที่ผมเรียกว่าความรักมาตลอดนั้นเป็นการเข้าใจผิดมาตลอด (เหตุที่ทำให้ผมเข้าใจผิดผมจะอธิบายในวันหลัง) นับแต่นั้นมา ผมก็ได้เลิกนิสัยดังกล่าวของผม ผมเองก็ไม่ค่อยอยากเชื่อว่า แค่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอายุเพียงแค่ อืมมมมมมไม่บอกดีกว่าเอาเป็นว่าอ่อนกว่าผมอยู่ 2-6 ปีแล้วกันทำให้ผมเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้น (หลายคนตอนนี้คงได้มองว่าผมนั้น โล เป็นแน่แท้)

แต่หนทางทุกหนทางนั้นไม่เคยโรยด้วยกลีบกุหลาบ หนึ่งในนั้นเป็นเพราะ ผมนั้นมีคู่แข่งแถมคู่แข่งของผมคนนี้นั้นกลับมีคุณพ่อของเธอคนนั้นสนับสนุน ผมเองก็เคยคิดจะลองคู่กับพ่อเธอดู แต่ลองทบทวนแล้วไม่เอาดีกว่า ตัวผมนั้นก็อายุ 20 จะ 21 แล้ว ไปบอกว่าจะจีบลูกสาวเค้าเนี้ยน่ะ โดนมองว่าโรคจิตแน่นอน นั้นไม่พอ เพื่อนสนิทของเธอนั้นกลับไม่ชอบให้ผม ไปยุ่งกับเธอ มีคนหลายคนบอกว่าเวลาจีบใครสักคนวิธีที่ง่ายที่สุดคือพ่านเพื่อนของผมนี้หมดสิทธ์เลยต่อมานั้นเรื่องนี้ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันคือรุ่นน้องของผมคนหนึ่งก็ชอบเธอเหมือนกัน ส่วนผมน่ะรึดั้นไปสนับสนุนมันส่ะอีก นี้คงเป็นเพราะ ผมนั้นยังไม่ต้องการเปิดตัวมั้ง เรื่องนี้ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ตอนนี้ดูท่ามันเลิกแล้วก็โชคดีหน่ะ ท้ายสุดคือทุกครั้งที่คุยกับเธอนั้นผมจะได้ความรู้สึกที่ว่าเธอนั้นกลัวผมตลอดเวลา อาจเป็นเพราะเธอนั้นอาจรู้ถึงชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีด้าน ผู้หญิง ของผมหรือไม่ก็เพราะ สันดาน PlayBoy เก่าของผมก็เป็นได้ เรื่องนี้ผมก็ไม่อาจทราบได้

และแล้ววันนั้นก็มาถึงวันที่ผมต้องเดินทางกลับอังกฤษ วันนั้นเองได้เกิดสิ่งที่ผมไม่คาดคิดขึ้น มันมาจากมือถือของผมเอง เธอคนนั้นได้โทรหาผม ตอนนั้นผมนั้นปิติสุดๆ ผมนั้นไม่เคยนึกมาก่อนว่าเธอคนนั้นจะจำวันกลับของผมได้นั้นได้โทรหาผมแทนที่ผมจะผมโทรหาเธอ แต่แล้วไม่รูจะเรียกว่าซวยดีรึปล่าว เพราะเป็นนิสัยของผมไปแล้ว เรื่องที่ว่าชอบจัดกระเป๋า 1 ชั่วโมงก่อนไปสนามบิน ผมจึงได้บอกกับเธอว่า เดี่ยวจะโทรกลับตอนถึงสนามบิน (จิงๆแล้วโทรกลับไปตอนจัดกระเป๋าเสร์จก็ได้น่ะแต่ทั้งพี่สาวกับน้องสาวนั้นนึกอยากมาส่งผมในวันนั้น เลยไม่เหลือความสะดวกเลย) แต่สิ่งที่ทำให้ผมแทบบ้านั้นเกิดขึ้นมาตอน 3 นาทีก่อนถึงสนามบิน ผมได้รับ Message จากเธอคนนั้น เนื่อความรึก็คือ เธอต้องนอนแล้ว เพราะเธอมีเรียนตอนเช้า (เที่ยวบินของผมมันตอน ตี 2 อ่ะ....) จะบอกว่าลาก่อนผมยังทำไม่ได้เลย ผมเองก็ทราบดีว่าส่ง Message ไปก็ได้แต่ความรู้สึกมันไม่มีทางเหมือนกันกับการคุยกัน แต่ผมก็ส่ง Message อยู๋ดี

ในช่วงรอขึ้นเครื่องนั้นผมได้หวนนึกถึงคำที่ผมบอกกับเพื่อนตลอด "มีพบก็ต้องมีจาก" ทั้งๆที่ผม นั้นเคยคิดว่ามันเป็นการกระทำที่ง่ายมาตลอดแต่พอมาเจอกับตัวเองนั้น กลับทำใจลำบาก การที่ต้องจากคนที่เรารักนั้นมันเจ็บปวดกว่าที่คิดนัก แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือการต้องจากเธอคนนั้นโดยยังไม่ได้บอกความในใจของตัวเอง

สิ่งนี้มั้งที่เรียกว่าการทิ้งหัวใจไว้ไกลตัว.....